தலையங்கம் :
தன் மக்களின் கண்ணீரைப் புறக்கணிக்கும் சமூகம் வரலாற்றில் தன் இடத்தை இழக்கும்!
“உங்கள் மீதும் உங்கள் குடும்பத்தினர் மீதும் சாந்தியும் சமாதானம் உண்டாகட்டும்” “படைத்தவன் உங்களுக்கு அருள் புரியட்டும்” அந்த ஒரே இறைவன் பெயரால்….
“யா ஹஜ்ஜாஜ்! அகிஸ்னி!” ஒரு பெண்ணின் கண்ணீர் எழுதிய இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் வரலாறு!
இஸ்லாமிய வரலாற்றில் ஹஜ்ஜாஜ் பின் யூசுப் எனும் பெயர் வந்துவிட்டால் அது கொடுங் கோன்மை, இரத்தம், இரும்புக்கரம் என்றே நினைவுக்கு வரும்.
ஆனால் அதே ஹஜ்ஜாஜ்–ஒருபெண்ணின் கண்ணீர் கடிதத்திற்காக மூன்று படைகளையும் தன் 17 வயது மருமகனையும், ஒரு நாட்டின் விதியையுமே பணயம் வைத்தார். அந்தக் கதைதான் இந்தியத் துணைக் கண்டத்தில் இஸ்லாமிய ஆட்சி தொடங்கிய தொடக்கம்.
இதோ, வரலாற்று ஆதாரங்களுடன், அந்த நெகிழ்வான அத்தியாயம்.
கடலில் கரைந்த ஒரு கூட்டம் சிந்துவின் கதவில் ஒரு கொள்ளை!
ஹிஜ்ரி 88(கி.பி.707) வாக்கில், இலங்கையலிருந்து வணிகத்தை முடித்துவிட்டு அரேபியவை நோக்கித் திரும்பிக் கொண்டிருந்த முஸ்லிம் வணிகர்கள் கூட்டம் ஒன்று.
சிந்து கடல் எல்லையில் பயணித்துக் கொண்டிருந்தது. அவர்களுடன் அனாதைப் பெண்களும் இஸ்லாத்தைத் தழுவிய பெண்களும் இருந்தனர். தேபல் துறைமுகம் அருகே, ராஜா தாஹிரின் எல்லைக்குள் நுழைந்தபோது, கடற்கொள்ளையர்கள் அவர்களைத் தாக்கினர். செல்வங்கள் கொள்ளையடிக்கப்பட்டன, பெண்கள் சிறை பிடிக்கப்பட்டனர்.
அந்தச் சிறையில், ஒரு குறைசி பெண், யாரோ ஒரு வணிகரின் மகள், யாரோ ஒரு வீரரின் சகோதரி, தன் மானத்தைக் காக்க ஒரு ஓலையில் கண்ணீர் மையிட்டு எழுதினாள். அது யாருக்கோ அல்ல, அப்போது ஈராக், குராசான், சிஸ்தான் ஆகியவற்றின் ஆளுநராக இருந்த, ஹஜ்ஜாஜ் பின் யூசுப் அல்ஸகஃபிக்கு, அந்தக் கடிதத்தின் வசனம் இதுதான்.
“யா அல்லாஹ்! அகிஸ்னி! யா ஹஜ்ஜாஜ்! நான் ஒரு முஸ்லிம் பெண்! இறை மறுப்பாளர்களின் சிறையில்! என்னைக் காப்பாற்றுவார் யாருமில்லையா?
லப்பைக்! இரும்பு மனிதனின் கண்ணீர்!
ஹஜ்ஜாஜ் பின் யூசுப் பல விமர்சனங்களுக்கு உரியவர். ஆனால் இந்தக் கடிதத்தைப் படித்ததும் அவர் தன் கைகளால் முகத்தை மூடிக்கொண்டு கண்ணீர் வடித்தார் என்று வரலாற்று ஆதாரங்கள் கூறுகின்றன.
லப்பைக்! லப்பைக்! இதோ வந்தேன், என் சகோதரியே! என்று கதறினார். உடனடியாக ராஜா தாஹிருக்குக் கடிதம் எழுதினார். என் சகோதரியை விடுவி! ராஜா தாஹிரின் பதில் மிகவும் எளிமையானதாகவும், அதே சமயம் பொறுப்பற்றதாகவும் இருந்தது.
“அவர்களைப் பிடித்தது கடற்கொள்ளை யர்கள், அவர்கள் மீது எனக்கு எந்த அதிகாரமும் இல்லை!”
இந்தப் பதில்தான் சிந்துவின் விதியை மாற்றியது. ஒரு பெண்ணின் மானத்தைக் காக்க மறுத்த அரசனுக்கு, ஆட்சி செய்யும் தகுதியே இல்லை என்று ஹஜ்ஜாஜ் முடிவெடுத்தார். இது வெறும் பழிக்குப் பழி அல்ல, மாறாக, ஒரு முஸ்லிம் அரசின் கெளரவத்திற்கு வந்த சவால்.
இரண்டு தோல்விகள், பின்னர் ஒரு இளம் தளபதி!
ஹஜ்ஜாஜ் முதலில் உபைதுல்லாஹ் பின் நப்ஹான் தலைமையில் ஒரு படையை அனுப்பினார். அது தோல்வியடைந்தது. உபைதுல்லா கொல்லப்பட்டார். பின்னர் புதைல் பின் தஹ்ஃபா தலைமையில் இரண்டாவது படை. அதுவும் தோல்வியடைந்தது. புதைலும் வீர மரணம் அடைந்தார்.
வரலாற்றுக் குறிப்பு :
சில ஆதாரங்கள் இந்தத் தொடர் தோல்விகளை “ஜைஷ் அல்ஃபனா” (அழிவுப் படை) என்று குறிப்பிடுகின்றன. இருப்பினும், இந்தப் பெயர் பொதுவாக கி.பி. 698ல் ஜபுலிஸ்தானில் (ஆப்கானிஸ்தான்) நடந்த பேரழிவைக் குறிக்கவே அதிகம் பயன்படுத்தப்படுகிறது. சிந்து படையயடுப்புகளின் தோல்விகளும் அதே அளவு பேரழிவுகரமானவை என்பதில் ஐயமில்லை. இரண்டு தோல்விகளுக்குப் பிறகு, ஹஜ்ஜாஜ் தன் அனைத்து அனுபவங் களையும், நம்பிக்கையை யும் ஒரு இளைஞனிடம் வைத்தார். அவன், முஹம்மது பின் காசிம் அஸ்ஸகஃபி, ஹஜ்ஜாஜின் சொந்த மருமகன், வயது வெறும் 17.
ஹஜ்ஜாஜ் அவனுக்கு 6,000 சிறியக் குதிரைப் படை வீரர்கள், கூடுதல் படைகள், ஒரு பயணச் சாமான்கள் தொடருடன் கூடிய ஒட்டகப் படை மற்றும் ஐந்து மஞ்சனீக் (கவண் இயந்திரங்கள்) ஆகியவற்றை வழங்கினார். மேலும், வழியில் உள்ளூர் ஆட்சியாளர்கள் இணைந்ததால், படை வலிமை 12,000 ஆக உயர்ந்தது.
தேபலை நோக்கிய பயணத்தில், ஹஜ்ஜாஜ் வினிகர் ஊறவைத்த பருத்தித் துணிகளைக் கூட அனுப்பி “தண்ணீரில் ஊறவைத்து சமையலுக்குப் பயன்படுத்துங்கள்!” என்று அறிவுறுத்திய அக்கறை, போரியல் தந்திரம் மட்டுமல்ல, ஒரு தந்தையின் பரிவும் கலந்ததாக இருந்தது.
தேபல் வீழ்ந்தது, சுதந்திரம் பெற்றது ஒரு பெண்!
கி.பி. 711 இலையுதிர் காலத்தில், முஹம் மது பின் காசிப் தேபல் கோட்டையை முற்றுகையிட்டார். கோட்டையின் உச்சியில் ஒரு பெரிய கோவில் இருந்தது. அதன் மீது ஒரு நீண்ட கம்பம். அதில் சிவப்புக் கொடி பறந்தது அந்தக் கொடியை வீழ்த்தினால்தான் கோட்டை வீழும் என்று கூறப்பட்டது. முஹம்மது தன் கவண் இயந்திரத்தை அமைத்து, அந்தக் கொடியை வீழ்த்தினார். கோட்டை வாசல் உடைந்தது. ராஜா தாஹிரின் மருமகன் தலைமையிலானா படை தோற்கடிக்கப்பட்டது. உள்ளே சிறைப்பட்டிருந்த அந்தக் குறைசி பெண் விடுவிக்கப்பட்டாள்.
ஒரு பெண்ணின் கண்ணீர் கடிதம், ஒரு பேரரசின் வரலாற்றை எழுதியது. அதன் பிறகு, ராஜா தாஹிர் ராவர் கோட்டைக்குத் தப்பிச் சென்றார். அங்கு நடந்த போரில் அவர் கொல்லப்பட்டார். சிந்து முழுவதும் முஸ்லிம் படைகளின் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வந்தது. பிரம்மனாபாத், அலோர் (அரோர்) முல்தான் ஆகிய நகரங்கள் விழுந்தன.
“பாப்–அல்–இஸ்லாம்” இஸ்லாத்தின் வாசல்:
இந்த வெற்றியின் மூலம், இந்தியத் துணைக் கண்டத்தின் வரலாற்றில் முதல் முறையாக ஒரு இஸ்லாமிய ஆட்சி நிறுவப்பட்டது.
சிந்து பிராந்தியம் “பாப்–அல்–இஸ்லாம்” (இஸ்லாத்தின் வாசல்) என்று பெயர் பெற்றது. ஏனெனில், தெற்காசியாவில் இஸ்லாம் நுழைந்த முதல் வாசலாக சிந்து (இந்தியா) திகழ்ந்தது. முஹம்மது பின் காசிம் ஒரு வெறும் வெற்றியாளர் அல்ல; அவர் உள்ளூர் மக்களின் வழிபாட்டு உரிமைகளுக்கு மரியாதை அளித்தார். பிரம்மனாபாத் மக்கள் வழிபாட்டுச் சுதந்திரம் கேட்டபோது, அதை ஹஜ்ஜாஜி டம் அனுப்பி அனுமதி பெற்றார். இது வெறும் வாளால் மட்டுமல்ல, நீதியாலும் ஆட்சி அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்கான அடையாளம்.
பாடம் : ஒரு கடிதத்தின் எடை!
ஹஜ்ஜாஜ் பின் யூசுப் கொடூரமானவர். வரலாறு அவரை மன்னிக்காது, ஆனால், ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணின் “யா ஹஜ்ஜாஜ்!” என்ற அழைப்புக்கு, அவர் தன் மருமகனை, மூன்று படைகளை, ஒரு நாட்டையே பணயம் வைத்தார். அந்த அழைப்பு வெறும் சொற்களல்ல. அது ஒரு சமூகத்தின் மானம். அதற்கு அவர் அளித்த பதில் “லப்பைக்” இதோ வந்தேன்.
இன்று உலகின் பல மூலைகளிலும் பெண்களும், பிள்ளைகளும், “யா உம்மத்தே!” என்று கதறுகிறார்கள். ஆனால், அவர்களின் குரலைக் கேட்டு, “லப்பைக்” என்று பதிலளிக்கும் ஒரு ஹஜ்ஜாஜ் இன்று நம்மிடையே இல்லை.
வரலாறு நமக்குக் கற்றுத் தரும் பாடம் இதுதான்:
ஒரு பெண்ணின் கண்ணீர், ஒரு நாட்டின் வரலாற்றை மாற்றும் ஆற்றல் கொண்டது. அந்தக் கண்ணீரைப் புறக்கணிக்கும் சமூகம், வரலாற்றில் தன் இடத்தை இழக்கிறது.